1) Food, direct contact: De verpakking raakt het levensmiddel direct, zoals een broodzak of verpakking voor groente/fruit. 2) Food, indirect contact: De verpakking raakt het levensmiddel niet direct, maar zit eromheen. Voorbeeld: krimpfolie rond 6 frisdrankflessen. 3) Non-food: Verpakking van producten die niet bedoeld zijn voor consumptie, bijvoorbeeld verpakkingen voor potgrond, bouwmateriaal of automotive-onderdelen. 4) Medisch / pharma (contact-sensitive): Verpakkingen voor medische hulpmiddelen, geneesmiddelen en specifieke gevoelige toepassingen. Hiervoor gelden afwijkende en strengere veiligheidsvoorwaarden.

De verpakkingsfunctie bepaalt welke PPWR-eisen gelden voor minimisation en lege ruimte. 1) Sales packaging (primair): Directe verpakking rond het product. 2) Grouped packaging (secundair): Bundelt meerdere primaire verpakkingen (bijv. krimpfolie om 6 flessen). 3) Transport packaging (tertiair): Voor logistiek en palletisering. 4) E-commerce verpakking: Verpakking voor verzending aan eindgebruiker. Voor grouped-, transport- en e-commerceverpakkingen gelden specifieke regels voor lege ruimte (max. 50% vanaf 2030).

De PPWR beoordeelt recyclebaarheid per verpakkingscategorie en predominant polymeer. 1) PE of PP mono/quasi-mono: Sluit doorgaans goed aan op bestaande recyclingstromen. 2) PET/andere polymeren: Afhankelijk van toepassing en stroom. 3) Multimateriaal met aluminium of papier: Verlaagt meestal de recyclability grade. Mono of quasi-mono (één dominante polymeerfamilie, ≥ 70%) vergroot de kans op grade A, B of C richting 2030.

“Mono” betekent dat de verpakking vrijwel volledig uit één polymeerfamilie bestaat, bijvoorbeeld volledig PE (polyethyleen) of volledig PP (polypropyleen). Hoe hoger het aandeel van één dominante polymeerfamilie, hoe beter de verpakking kan worden gesorteerd en gerecycled. 1) >95%: Praktisch volledig mono-materiaal, beste uitgangspositie voor hoge recyclability grade. 2) 70–95%: Overwegend één kunststof, maar met extra lagen of componenten die recycling kunnen beïnvloeden. 3) <70%: Te veel verschillende materialen; onder de PPWR wordt dit doorgaans als technisch niet-recyclebaar beschouwd (

Een barrièrelaag is een extra laag in de verpakking die het product beschermt tegen zuurstof, vocht, vet of aroma. Dit verlengt de houdbaarheid, maar kan recycling beïnvloeden. 1) Geen barrière of recyclebare barrière: De verpakking bestaat hoofdzakelijk uit één kunststof en bevat geen of slechts een dunne, compatibele barrière (bijv. een laag EVOH in lage percentages binnen PE). 2) Barrière binnen bestaande recyclepaden: Er is een extra beschermlaag aanwezig, maar deze kan nog worden verwerkt binnen de bestaande recyclingstroom van dat materiaal. 3) Aluminium of storende barrière: Een aluminiumlaag, metallisering of niet-compatibele coating belemmert sortering en recycling sterk en verlaagt de recyclability grade aanzienlijk. 4) Onbekend: De samenstelling of het type barrière is niet inzichtelijk. Hoe complexer en minder compatibel de barrière, hoe groter de kans op een lagere recyclability grade onder de PPWR.

Inkten, lakken en lijmen zijn de materialen die zorgen voor de bedrukking (kleuren en teksten), bescherming (glans of matte lak) en het aan elkaar hechten van lagen in de verpakking. Deze materialen blijven aanwezig tijdens het recyclingproces en kunnen de kwaliteit van het recyclaat beïnvloeden. Beperkte bedrukking met recyclingvriendelijke inkten betekent: weinig inkt, geen volledige kleurdekking en inkten die geschikt zijn voor recycling (onderbouwd met leveranciersdata). Dit heeft meestal beperkte impact. Full coverage of zware inktlagen betekent dat bijna het hele oppervlak is bedrukt met dikke inktlagen of onbekende coatings. Dit kan het smelt- en zuiveringsproces verstoren. Hoe meer inkt, lak en niet-compatibele lijmen worden gebruikt, hoe groter de kans op kwaliteitsverlies in de recyclingstroom en dus een lagere score onder de PPWR.

De PPWR vereist dat verpakkingen niet zwaarder of complexer zijn dan functioneel noodzakelijk. Dit heet packaging minimisation. Het gaat om het totale materiaalgebruik, inclusief folie, barrièrelagen, inkten, lakken en lijmen. 1) Laag totaalgewicht en lage complexiteit: De verpakking bevat niet meer materiaal dan nodig is om het product te beschermen. Beperkte bedrukking en weinig extra lagen. 2) Gemiddeld gewicht: Iets meer materiaal door bijvoorbeeld een barrière of extra bedrukking, maar grotendeels functioneel verantwoord. 3) Hoog gewicht of hoge complexiteit: Extra lagen, zware barrières of volledige bedrukking die mogelijk niet strikt noodzakelijk zijn voor de functie. 4) Onbekend: Er is geen inzicht in gewicht, samenstelling of aandeel inkten en coatings. Te zwaar of onnodig complex ontwerp kan leiden tot non-compliance vanaf 2030 en hogere kosten.

Extra componenten zijn onderdelen die aan de verpakking worden toegevoegd, zoals ritsen (hersluitbaar), ventielen (bijv. voor koffie), schenktuiten (spouts), labels of papieren inserts. Deze onderdelen bestaan vaak uit een ander materiaal dan de folie zelf. 1) Compatibel met de hoofdstroom betekent dat het onderdeel uit dezelfde polymeerfamilie bestaat (bijv. volledig PE in een PE-verpakking) en mee kan in dezelfde recyclingstroom. 2) Niet-compatibele onderdelen (bijv. PP-rits in een PE-verpakking of een aluminium ventiel) verstoren sortering en recycling. Hoe meer niet-compatibele componenten, hoe groter de kans op een lagere recyclability grade onder de PPWR.

Vanaf 2035 moet een verpakking niet alleen recyclebaar ontworpen zijn, maar ook in de praktijk op grote schaal worden gerecycled binnen de EU. Kies het antwoord dat het beste past bij de huidige situatie van dit type verpakking: 1) Ja, breed (EU) Dit type verpakking wordt in meerdere EU-landen apart ingezameld, gesorteerd en verwerkt in bestaande recyclinginstallaties. Er is een stabiele markt voor het recyclaat. 2) Regionaal of beperkt Recycling gebeurt alleen in sommige landen of binnen specifieke inzamelstromen. Het is nog geen brede, EU-brede praktijk. 3) Vooral pilots / niet stabiel Recycling vindt vooral plaats in testprojecten of proefinstallaties. Er is nog geen structurele, commerciële verwerking op schaal. 4) Onbekend Er is geen duidelijk inzicht of documentatie over de feitelijke recycling van dit type verpakking. Bij twijfel: kijk niet alleen naar of het technisch recyclebaar is, maar of het ook daadwerkelijk op grote schaal wordt verwerkt in bestaande systemen.

Gerecycled content betekent dat een deel van het plastic afkomstig is uit eerder gebruikt materiaal in plaats van volledig nieuw (virgin) plastic. 1) Nee, 0% De verpakking bestaat volledig uit nieuw (virgin) kunststof. 2) PIR (post-industrial recyclaat) Gerecycled materiaal afkomstig uit productieafval, zoals snijresten of opstartmateriaal uit fabrieken. Dit materiaal is niet bij de consument geweest. 3) PCR (post-consumer recyclaat) Gerecycled materiaal afkomstig uit huishoudelijk of commercieel afval, zoals ingezamelde verpakkingen. 4) PIR + PCR Een combinatie van productieafval en consumentafval.

Geef aan hoeveel procent van het totale plastic gewicht uit gerecycled materiaal bestaat (PIR en/of PCR samen). Dit percentage wordt onder de PPWR berekend als een gemiddelde per productieplant per jaar, niet per individuele rol of batch. <10%: Beperkte inzet van recyclaat 10–25%: Matige inzet 25–50%: Substantieel aandeel recyclaat >50%: Hoog aandeel recyclaat

Food-contact betekent dat de verpakking bedoeld is om met levensmiddelen in aanraking te komen. 1) Ja, direct food-contact De verpakking raakt het voedsel direct (bijv. broodzak, vleesverpakking, zak voor noten). 2) Ja, indirect food-contact De verpakking raakt het voedsel niet direct, maar zit eromheen (bijv. krimpfolie rond flessen of omdoos om primaire foodverpakking). 3) Nee De verpakking is bedoeld voor non-food producten. 4) Onbekend Het is niet duidelijk of de verpakking onder voedselcontactwetgeving valt. Bij food-contact gelden extra eisen, waaronder specifieke PFAS-grenswaarden en aanvullende veiligheidsvoorwaarden.

PFAS zijn een groep chemische stoffen die water-, vet- en vuilafstotende eigenschappen geven aan materialen. Binnen de PPWR gelden voor food-contact verpakkingen strikte grenswaarden. Kies op basis van beschikbare documentatie en testresultaten: 1) PFAS-vrij verklaard Alle componenten (folie, inkten, lakken, lijmen, coatings) zijn getest en aantoonbaar onder de wettelijke grenswaarden. 2) PFAS mogelijk aanwezig PFAS zijn niet bewust toegevoegd, maar er is geen volledige meting of onderbouwing voor alle componenten. 3) PFAS aangetoond aanwezig Uit analyse blijkt dat PFAS aanwezig zijn (boven detectiegrens of boven wettelijke limiet). 4) Onbekend Er is geen verklaring of testdata beschikbaar. Let op: voor food-contact verpakkingen geldt vanaf 12 augustus 2026 dat overschrijding van de vastgestelde grenswaarden leidt tot een verbod op plaatsing op de markt.

De lege ruimte ratio geeft aan hoeveel procent van de verpakking bestaat uit “lucht” of opvulmateriaal in verhouding tot het totale verpakkingsvolume. Dit geldt voor grouped-, transport- en e-commerceverpakkingen. Voorbeeld: als een doos voor 40% uit product bestaat en 60% uit lege ruimte of vulmateriaal, dan is de lege ruimte ratio 60%. 1) ≤ 30%: Efficiënt verpakt 2) 31–50%: Acceptabel, maar optimalisatie mogelijk 3) > 50%: Overschrijdt de PPWR-grens (vanaf 2030 max. 50%) Onbekend: Geen berekening of onderbouwing beschikbaar Vanaf 2030 mag de lege ruimte in deze verpakkingscategorieën maximaal 50% bedragen.